Trillingen en bewegingen als een manier om trauma tegen te gaan, bij stagnerende vooruitgang tijdens geboorte, post traumatische geboorte ervaringen en zelf hulpmethode voor herstel na de bevalling.

Een vrouw wordt ondersteund door verloskundigen die om haar heen staan. Wanneer de baby geboren is, begint het lichaam te trillen. Het trillen begint zachtjes met kleine bewegingen maar het bouwt geleidelijk op tot trillingen en bewegingen in het hele lichaam. De vroedvrouwen maken zich totaal geen zorgen, sterker nog, zij zijn blij met de onwillekeurige trillingen. Ze leggen haar niet neer, ze proberen haar niet te kalmeren, maar laten haar opzettelijk staan totdat haar trillingen en schokbewegingen tot een natuurlijk einde komen, dit kan soms een half uur duren. Waarom doen traditionele Swahili vroedvrouwen dit? Swahili vroedvrouwen weten dat als een vrouw niet ontlaadt na geboorte, zij later problemen krijgt na de bevalling.

Het autonomisch zenuwstelsel

Terwijl nog steeds het traditionele model van het sympatisch en het parasympatische afsplitsing van het autonomisch zenuwstelsel onderwezen wordt in de universiteiten, The Poly Vagal Theory van Dokter Stephan Porges geeft een revolutionaire nieuw inzicht op ons begrip van het autonomisch zenuwstelsel en de belangrijke rol van beweging en immobiliteit in reactie op trauma, en bij geboortes. (Porges, 2011) Porges heeft laten zien dat er 2 verschillende paden geëvolueerd zijn waardoor de Vagus zenuw, de belangrijkste parasympathische gedeelte van ons zenuwstelsel die voor rust en herstel zorgt, geactiveerd kan worden.

De nieuwste ventral vagal pathway kalmeert ons en houdt ons lichaam soepel , relaxed en open minded richting onze ervaringen. Ons oude, primitieve Dorsal Vagal deel van ons zenuwstelsel, zorgt juist dat het systeem zich afsluit en niet meer kan bewegen. De Dorsal Vagal creëert niet alleen immobiliteit in onze spieren maar veel belangrijker ook in ons zenuwstelsel. Dit beïnvloedt ook de baarmoeder, de sphincter spieren, en de onwillekeurige samentrekkende bewegingen van het geboortekanaal. Wanneer een vrouw pijn ervaart veroorzaakt door een beweging, dan is het niet verrassend dat de meeste lichamen direct reageren in immobiliteit, dit houdt vooruitgang tegen van de ontsluiting. Het is een reactie die totaal onderbewust gemaakt wordt. (Porges 2011)

In de Westerse wereld wordt nog steeds onderscheid gemaakt tussen geestelijke en lichamelijke gezondheid. Het wordt nog weinig als 1 geheel gezien. Onderzoek naar de samenwerking van het lichaam met het zenuwstelsel staat dus ook nog in de kinderschoenen. We kunnen onze somatische – en autonome zenuwstelsel in theorie scheiden, maar in werkelijkheid zijn ze nauw verbonden met elkaar. Dat betekent dat het herstellende vermogen van bewegingen maken in het somatische deel van het zenuwstelsel, directe invloed heeft op de herstellende bewegingen in het autonomisch zenuwstelsel en het geboorteproces beinvloedt. (Porges2011)

Verloskundigen weten dit. Wie heeft de spontane bewegingen niet gezien tijdens een geboorte of heeft een vrouw aangemoedigd tot bewegen om het geboorte -proces positief te beïnvloeden? Verloskundigen weten ook hoe normaal het is dat een vrouwenlichaam bibbert en trilt tijdens of na de geboorte. Meestal wordt geprobeerd dit trillen te stoppen of te verminderen.

Het pathologiseren van trillingen en bewegingen.

In Westerse landen worden trillingen voelbaar in het lichaam bijna niet bestudeerd. Ze worden vaak gezien als symptomen van de toestand hoe iemand zich psychisch voelt, zoals angst, PTSD, en paniek aanvallen. In neurologisch gebied worden de trillingen wel bestudeerd; zoals trillingen als symptonen van Parkinson. Het proces trillen wordt snel onderdrukt in individule situaties als angst, zenuwachtig of uit controle zijn, of in shock. Tot de dag van vandaag is er nog weinig studie gedaan naar de spontaan opkomende trillingen bij de mensen en bij bijna alle zoogdieren wat deze trillingen betekenen voor het lichaam, voor de geboorte en het herstel na de geboorte. De trillingen zijn een manier om de cyclus af te maken van traumaherstel in het lichaam. Deze spontane bewegingen ontladen de adrenaline, verminderen pijn, en reguleren het (somatisch en het autonome )zenuwstelsel tot een kalme en relaxte staat. Dit is van grote positieve invloed op het natuurlijk verloop van de bevalling. (Schaler et al. 1998)

Voortgang van ontsluiting en persfase

We kunnen veel dingen doen om een barende vrouw veilig te laten voelen, maar het is heel belangrijk om te weten dat immobiliteit niet bewust gebeurd. Het zou simpel zijn als we vrouwen kunnen zeggen dat ze moeten relaxen en de spontane bewegingen moeten volgen. Bijna alle interventies die we gebruiken om het bevalproces positief te beïnvloeden, van bewegen tot massage en verbale steun tot pethedine en ruggeprik worden allemaal ingezet om hetzelfde te bereiken- het loslaten van de immobiliteit response . Het terugbrengen van de psychische veiligheid en het terugkomen van de natuurlijke bewegingen die bij de geboorte horen. (Peters et al. 2018)

Gezien de enorme cijfers van interventies in Australië en recent onderzoek naar de effecten van interventies (nodig of niet nodig) maakt duidelijk dat er nieuwe en betere wegen gevonden moeten worden om mentale veiligheid te creëren zodat er ruimte komt voor de spontane bewegingen die het lichaam zelf aangeeft om tot herstel te komen. Met deze inzichten kunnen we moeders beter ondersteunen in hun wensen naar een natuurlijke geboorte toe. (Peters et al. 2018)

Een belangrijk aspect die vaak over het hoofd gezien wordt is, dat de immobiliteit reactie een intuïtieve reactie is en niet een bewuste. De combinatie van het loskomen van opioïden, samentrekkingen aangespoord door de zenuwen, en het afsluiten van een gedeelte van onze prefrontale cortex staat ons toe door te gaan zonder overspoeld te worden door het potentiële gevaar. Het is geen verrassing dat veel moeders ogenschijnlijk kalm lijken, en in staat zijn door te gaan met een gesprek voeren terwijl hun zenuwstelsel in immobiliteit verkeerd. Met als gevolg dat de weeën minder intens worden of geheel wegvallen

Post-traumatic stress disorder

Ongeveer 20 procent van de vrouwen krijgt een diagnose PostTraumaticStressSyndrom 6 weken na de bevalling. (Schwab et al. 2012) Dit aantal lijkt toe te nemen door de toename van interventies en complicaties tijdens de bevalling. Er moet meer gedaan worden om moeders te ondersteunen. Ongeveer 1 op de 7 vrouwen ervaart postnatale depressieve gevoelens.(Perinatal Anxiety and Depression Australia 2017). Niet voor niets is het belangrijk om naar de vroedvrouwen in Swahili te kijken die al 100 jaar of misschien duizend jaren al het lichaamseigen tril mechanisme inzetten.

Onderzoek in de 90 -er jaren heeft ons al laten zien dat als de neurobiologie van het lichaam na een traumatische gebeurtenis weer hersteld naar een kalme staat, en dat het dan onwaarschijnlijk is dat er nog een post Traumatic Stress Disorder ontwikkeld wordt. Meer onderzoek heeft ons laten zien dat er een 6-hour window is, direct na een traumatische ervaring voor de versteviging van herinneringen aan trauma. Die herinneringen veroorzaken niet langer een hyper gevoelige reactie op het zenuwstelsel.

Het lijkt erop dat de vroedvrouwen in Swahili niet alleen bewust zijn van de waarde van de trillingen maar ook het van het ontladings- mechanisme van stress in het lichaam en het verdedigingsmechanisme van het lichaam direct na de geboorte.

Rebalancing van het zenuwstelsel na geboorte

Als we naar de effecten kijken van rust op een ontregeld zenuwstelsel; herstel, slaap, niet gespannen zijn, borstvoeding, en de mogelijkheid ons te binden met onze baby voor weken, maanden en jaren na de geboorte, dan wordt het duidelijk dat onderzoek naar het eigen trillingsmechanisme van het lichaam hoge prioriteiten heeft.

Het zal jaren duren voordat er een goed onderrzoek heeft plaats gevonden, het is makkelijker om verloskundigen te laten ervaren hoe het trilmechanisme werkt. Dit kan simpel via het proces TRE. Door het trilmechanisme te ervaren zal de verloskundigen (met kennis van trauma) een heel goed inzicht krijgen hoe je dit proces spontaan ontstaat tijdens geboorte, en hoe je dit het beste kunt ondersteunen. Bovendien, als je de simpele technieken kent om de herstellende trillingen van het lichaam op te roepen, geeft het de verloskundige met deze zelfhulp methode ook de mogelijkheid, om vitaliteit op te bouwen en stress en burn out te voorkomen.

TRE- Tension Stress, trauma Release treatment

TRE gebruikt simpele oefeningen om het neurogene trillings reflex op te roepen op een veilige, gecontroleerde en zelf-regulerende manier. TRE zijn simpele oefeningen die je kan leren in een groep en die zorgen voor ontlading van psychische stress en trauma wat je niet alleen met gesprekken of bewuste oefeningen kan bereiken.
TRE kan je beoefenen wanneer en waar jij het wil, simpel liggend op de vloer of zelf in bed voor niet meer dan 10 minuten. Je kan het direct inzetten na bijvoorbeeld een traumatische bevalling, of gedurende de dag om algemene stress te ontladen. TRE wordt al in 63 landen beoefend door meer dan een miljoen mensen. TRE wordt door health professionals gezien als makkelijk in gebruik wanneer we gestressd zijn, je bereikt snel resultaat en het kost minder tijd dan mindfullness of algemene oefeningen.

Aanbevelingen voor verder onderzoek

Omdat onderzoek naar neurologische trillingen nog in de kinderschoenen staat, is het waarschijnlijk dat het nog jaren duurt voordat we wetenschappelijk begrip verwerven over het mechanisme. In dezelfde tijd, zal het aantal stagnaties in het geboorteproces, het aantal interventies, het aantal spoed keizersnedes en issues na de geboorte onveranderd hoog blijven in Australië.

Er moet onderzoek komen in de Australische geboorte wereld. Niet alleen voor de moeders maar ook voor de meest “precious people of all. Our new-born and being-born babies”.

Richmond health Physiotherapist in Australia

Bezoek ​www.treaustralia.com.au​ voor meer informatie pver spanning, stress, trauma en ontladings methoden.

Het originele engelstalige artikel vind je hier:
Richmond Heath